ترکان ، واقعیت انکار ناپذیر جامعه کثیرالمله ایران حسن راشدی : 8 دی ماه 1396 در روزنامه دولتی ایران و ناشر افکار دولت باصطلاح " تدبیر و امید" سه شنبه مورخ پنجم دی ماه 1396 شماره 6676 در صفحه تاریخ آن ، مقاله ای با نام : "آذربایجان، ایرانِ کوچک" به قلم جوانک کم سن و سالی که خودرا " پژوهشگر تاریخ آذربایجان " نامیده بود، درج شده بود که متن مقاله درج شده در این روزنامه هم علاوه بر اینکه کم تجربگی ، ناپختگی و کم اطلاعی از تاریخ همراه با احساسات و تفکرات افراطی نویسنده آن را می رساند ، روزنامه " ایران" هم که بیست و یکمین سال انتشار خودرا بر بالای صحفه آن درج کرده بود ، را هم متاسفانه دچار غفلت از درج مقاله وزین تاریخی و پژوهشگرانه و واقع بین کرده بود . جوانک نویسنده، از اینکه در رشته تاریخ به عنوان دانشجو پشت میز درس دانشگاهی نشسته، خودرا محقق و نظریه پرداز در تاریخ نگاری پنداشته در متن مقاله، چندین بار ترکان آذربایجان را " ترکان مغول" نامیده است! استفاده از چنین ترکیبی ناشی از دو مقوله است : 1 - وی با تمام ادعای تاریخ دانی اش هنوز با اسامی ، ترکیبات و بدیهیات اولیه تاریخی و اتنیکی آشنایی ندارد 2 - آنچنان در تفکرات به غایت افراطی عده ای تمامیت خواه حاکم بر جامعه و نفرت از ترک و ترکان غوطه ور است که فراموش می کند در سلک و سلوک تاریخ نگاری و جامعه شناسی قلم به دست گرف

زبان">زبان محاوره و زبان معیار نویسنده : ؟ (یکی از خوانندگان کانال زبان و ادبیات ترکان خراسان) زبان محاوره یا زبان گفتگو چیست و کجا می توان بکار برد . زبان محاوره به اختصار همان گویشی است که روزانه بین متکلمین یک زبان در یک منطقه جغرافیایی رواج دارد ممکن است در روستاهای آذربایجان یا حتی در شهرهای یک منطقه جغرافیایی به رنگ سیاه (قره) گفته شود یا جزئی از فعل ادا نشود این امر نه تنها در زبان ترکی یا فارسی متداول است بلکه در زبان های دیگر نیز چنین است هر منطقه ی جغرافیایی گویش خاص خود را پیدا کرده است گوبش ایرلندی با گویش اسکاتلندی یا ولزی متفاوت متباین و قابل تشخیص است. از روی ادای کلمات مختلف یا بکار بردن شیوه ی تلفظ خاصی می توان تشخیص داد این شخص ترک است که دارد فارسی صحبت می کند یا ترک زبان است و احتمالا ترک خلج است یا ترک اهل مراغه است و .... امثالهم. این نوع از گویش را نویسنده فقط می تواند در مواردی بکار ببرد که هدف نمایاندن لهجه و شیوه ی طرف در سخن گفتن باشد. بنابراین در تئاتر یا سینما یا نقل یک داستان هنگامی که نوبسنده قصد دارد بگوید طرف مشهدی بود بجای میروم فعل را بصورت مُرُم (morom)بنویسد و هنرمند مجری نقش یک فرد مشهدی هم با همین تلفظ آنرا اجرا کند . به هر روی غیر از موردی که نویسنده اصرار دارد شیوه ی حرف زدن یک فرد خاص را عامدانه (به هردلیلی) نشان دهد. استفاده از زبان محاوره به

کلاغ و روباهکتاب های درسی دوره دبستان بدون اسم بردن از شاعر و پدیدآورنده ی این اثر ، این شعر را به نام « حبیب یغمایی » در کتاب درسی به چاپ رسانده اند!در مورد سراینده واقعی شعر « روباه و زاغ » چند نظر وجود دارد: ♣ شاعر فرانسوی قرن هفدهم ، ژان دو لافونتن.♣ یکی از داستانهای کتاب حکایت های ازوپ است♣این شعر از شاعری روسی به نام « ایوان آندریویچ گریلوف » می باشد که حدودا در سال ۱۸۴۴ م فوت کرده است.این شعر را برای اولین بار « میرزا علی اکبر صابر » شاعر آذربایجانی دوره مشروطه و صاحب کتاب « هوپ هوپ نامه » به ترکی آذربایجانی ترجمه و به نظم درآورده است.« صابر » همان شاعری است که شعرهایش در مجله « ملانصرالدین » چاپ می شد و « نسیم شمال » به محض چاپ شعرهایش آن را به فارسی ( البته بدون ذکر مأخذ ) ترجمه می کرد؛ در این خصوص می توان به کتاب از « صبا تا نیما » مراجعه کرد.ترجمه فارسی این اثر از روی مضمون ترجمه ترکی « صابر » و مربوط به زمان های اخیر است و این شعر انقلابی و آموزنده بدون اشاره به نام شاعر به شعری بی محتوا تبدیل شده و به عنوان شعری کودکانه به نام حبیب یغمایی چاپ رسیده است!« هوپ هوپ نامه » مجموعه ای است طنزآمیز و دربرگیرنده شعرها و قطعات با مضامین مردمی و انقلابی که سراینده نامور آن با بهره گیری از طنز خلاق خود در جریان انقلاب مشروطیت در باره مسائل گوناگون که می توانست برای انقلاب مطرح

آسیمیلاسیون چیست؟ آسیمیله کیست؟برای مثال در ایران هدف از آسیمیلاسیون یا "ذوب فرهنگی" استعمار و حل کردن ملت های غیرفارس در داخل ملت فارس است .در این راه نیز زبان ما را هدف گرفته اند... آنها می دانند اگر زبان ما را نابود کنند ادبیات و تاریخ ما را نیز می توانند انکار کنند.آموزش و پرورش و انتشار کتاب و مجله به زبان مادریمان را محدود کردند و در نتیجه زبان ما محدود به مکالمات روزمره و سطحی شد.وقتی زبان نیز پشتوانه نوشتاری نداشته باشد و دایره استفاده از آن از مکالمات روزمره تجاوز نکند، کلمه ها فراموش شده و زبان فقیر می شود.این فقر نیز خبیثانه دستاویزی برای تحقیر افرادی (به مخصوص نسل های جدیدتر) می گردد که بی خبر از همه جا زبان مادریشان را از آنها مضایقه کرداند!آنها متهم می شوند که شما زبانتان لهجه ای بیش نیست که ملغمه ای از زبان فارسی می باشد! نه شاعر دارید و نه ادبیات ! دو تا شاعر دارید آنهم شعر فارسی گفته اند!و بیچاره جوانی که خواندن و نوشتن به زبان مادری اش را نمی داند و نگذاشته اند تاریخ صحیح خود را بخواند و گوش او را با زبان برتر فارسی کر کرداند، و تاکنون نامی از شعرا و مفاخر ادبی، تاریخی خود نشنیده است...جوک ها و تحقیرهای گستاخانه نیز او را بیشتر دچار حس حقارت نموده و گاه کار به جایی می رسد که خود ناخواسته هم سوی سیستم شونیسمی گشته و هویت خود را انکار می کند!...با کودکان خود فارسی س